دوستی ساده ی ما غیر معمولی شد … نمیدونم اون روز تو وجودم چی شد
نمیدونم چی شد که وجودم لرزید … دل من این حسو از تو زودتر فهمید
تو که باشی پیشم دیگه چی کم دارم؟ … چه دلیلی داره از تو دست بردارم؟
بین ما کی بیشتر عاشقه من یا تو؟ … هر چی شد از حالا همه چیزش با تو!
با یک شکلات شروع شد . من یک شکلات گذاشتم کف دستش . او هم یک شکلات گذاشتم توی دستم . من بچه بودم ، او هم بچه بود . سرم را بالا کردم . سرش را بالا کرد . دید که مرا می شناسد . خندیدم . گفت : « دوستیم ؟» گفتم :«دوست دوست» گفت :«تا کجا ؟» گفتم :« دوستی که تا ندارد » گفت :«تا مرگ؟» خندیدم و گفتم :«من که گفتم تا ندارد» گفت :«باشد ، تا پس از مرگ» گفتم :«نه ،نه،گفتم که تا ندارد». گفت : «قبول ، تا آن جا که همه دوباره زنده می شود ، یعنی زندگی پس از مرگ. باز هم با هم دوستیم. تا بهشت ، تا جهنم ، تا هر جا که باشد من و تو با هم دوستیم .» خندیدم و گفتم :«تو برایش تا هر کجا که دلت می خواهد یک تا بگذار . اصلأ یک تا بکش از سر این دنیا تا آن دنیا . اما من اصلأ تا نمی گذارم » نگاهم کرد . نگاهش کردم . باور نمی کرد .می دانستم . او می خواست حتمأ دوستی مان تا داشته باشد . دوستی بدون تا را نمی فهمید .
مردی با اسب و سگش در جادهای راه میرفتند. هنگام عبور از کنار درخت عظیمی، صاعقهای فرود آمد و آنها را کشت. اما مرد نفهمید که دیگر این دنیا را ترک کرده است و همچنان با دو جانورش پیش رفت. گاهی مدتها طول میکشد تا مردهها به شرایط جدید خودشان پی ببرند.
پیادهروی درازی بود، تپه بلندی بود، آفتاب تندی بود، عرق میریختند و به شدت تشنه بودند. در یک پیچ جاده دروازه تمام مرمری عظیمی دیدند که به میدانی با سنگفرش طلا باز میشد و در وسط آن چشمهای بود که آب زلالی از آن جاری بود. رهگذر رو به مرد دروازهبان کرد: «روز به خیر، اینجا کجاست که اینقدر قشنگ است؟»
زیرو بم ها
پیچ و خم ها
کوچه های دوستی را می شناسم
من نقاب چهره ها را
چهره ها را می شناسم
چار فصل دوستی را
باد را و برف را، سبزه، مگس را می شناسم
من پیام چشمها را
من زبان قلب ها را
من نیاز گوشها را
فکرها، احساس ها را می شناسم
با سکوت خویش
من نهضت دور و ناپیداترین نا گفته ها را
رمز و راز و عمق و سطح گفته ها را
هر که را و هر چه را در جای خود،
من با تمام هستی و با بودن آن می شناسم
دشمنان را
دوستان را
دوست باید داشت
بی توقع،بی نیاز
دوست باید بود
کوه ها راکاه باید یافت
کاه ها را کوه باید دید
یا که باید با غرور خویشتن ها ماند.
“جان بلا نکارد” از روی نیکمت برخاست . لباس ارتشی اش را مرتب کرد وبه تماشی انبوه جمعیت که راه خود را از میان ایستگاه بزرگ مرکزی پیش می گرفتند مشغول شد.او به دنبال دختری می گشت که چهره او را هرگز ندیده بود اما قلبش را می شناخت دختری با یک گل سرخ .از سیزده ماه پیش دلبستگی اش به او آغاز شده بود.
از یک کتابخانه مرکزی فلوریدا با برداشتن کتابی از قفسه ناگهان خود را شیفته و مسحور یافته بود. اما نه شیفته کلمات کتاب بلکه شیفته یادداشت هایی با مداد که در حاشیه صفحات آن به چشم می خورد. دست خطی لطیف از ذهنی هشیار و درون بین و باطنی ژرف داشت. در صفحه اول “جان” توانست نام صاحب کتاب را بیابد :دوشیزه هالیس می نل” .
کاش …
کاش دلها آنقدر پاک و خالص بودند که دعا ها قبل از پایین آمدن دست ها مستجاب می شد …
کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های خشک کویر می کرد …
کاش واژه حقیقت آنقدر با لبها صمیمی بود که برای بیان کردن آن نیازی به شهامت نبود …
کاش مهتاب با کوچه های تاریک آشنا بود …
کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد …
و ای کاش دوستی به قدری حرمت داشت که شکستنش به این زودی ها رخ نمیداد … .
.
رسم دیرینه عاشقا رو خوب ادا کردی… منظورم چیه؟ بی وفایی در عشق را میگم که تو در حق عاشقت ادا کردی… بهت بر خورد!؟ تو به این تنها گذاشتنم چی میگی؟ قسمت و تقدیر لابد… ول کن تو رو خدا این حرفا رو دیگه خریداری نداره… یه حرف تازه تر بگو… بلد نیستی من بگم… پس خوب گوش کن… آرمانی که تو دلم داشتم بر آورده نشد… آرزوی رسیدن به تو برای همیشه در دلم خاموش شد… نمی دونم شاید هم حق با تو باشه و سرنوشتمون باید همین جوری رقم می خورد… باید بگم لعنت به این سرنوشت… چه زود یادت رفت دوستیمون… خدایش من که حسود نیستم تو خوشبخت بشی… ولی دلم می خواست فراموشم نکنی… من دوباره یه روز می بینمت اون روز چه جوری تو چشم من نگاه میکنی…؟ تو میدونی درد جدایی چیه؟ میدونم اگه دوباره ببینمت دیگه بی توجه از کنارم رد میشی…! آخه من کهنه شدم واست… شاید دیگه نشناسی منو! تو یه عروسک دیگه داری که با احساساتش بازی کنی…عشق من عروسک جدید مبارک… خدا کنه قدر اونو بدونی تا مثل من نشه… میدونم که میدونی قدرشو… چون عشق پاک من تجربه خوبی برات بود… من باید به تنهایی تاوان عشق را پس بدم… من باید در سکوت لحظه ها بشکنم و صدای شکسته شدنم را جز خودم هیچ کس تا حالا نشنیده و نباید بشنوه… می خوام حالا که رسوای عشق شدم دیگه رو به خاموشی برم… دیگه آه و افسوس هم فایده نداره… دیگه عشق واسم رنگ خاکستری شده… دیگه رنگهای روشن عشق به سوی من نمیاد…بعد رفتنت دوست ندارم کسی تو خلوت لحظه هام بیاد… آخه همیشه تو در یادمی… می خوام تنها باشم تنهاترین تنهای دنیا
عزیزم
قلب من رو به تو پرواز می کند
مرا ببخش ! از این جرم بزرگ که دوستی است و جنایت ها به مکافات آن رخ می دهد چشم بپوشان ؟ اگر به تو «عزیزم» خطاب کرده ام ، تعجب نکن . خیلی ها هستند که با قلبشان مثل آب یا آتش رفتار می کنند . عارضات زمان ، آن ها را نمی گذارد که از قلبشان اطاعات داشته باشند و هر اراده ی طبیعی را در خودشان خاموش می سازند
اما من غیر از آن ها و همه ی مردم هستم . هر چه تصادف و سرنوشت و طبیعت به من داده ، به قلبم بخشیده ام . و حالا می خواهم قلب سمج و ناشناس خود را از انزوای خود به طرف تو پرتاب کنم و این خیال مدت ها است که ذهن مرا تسخیر کرده است
می خواهم رنگ سرخی شده ، روی گونه های تو جا بگیرم یا رنگ سیاهی شده ، روی زلف تو بنشینم
من یک کوه نشین غیر اهلی ، یک نویسنده ی گمنام هستم که همه چیز من با دیگران مخالف و تمام ارده ی من با خیال دهقانی تو ، که بره و مرغ نگاهداری می کنید متناسب است
بزرگ تر از تصور تو و بهتر از احساس مردم هستم ، به تو خواهم گفت چه طور
اما هیهات که بخت من و بیگانگی من با دنیا ، امید نوازش تو را به من نمی دهد آن جا در اعماق تاریکی وحشتناک خیال و گذشته است که من سرنوشت نامساعد خود را تماشا می کنم
دوست کوه نشین تو
نیما
: دوست دارم مصطفای من
: حسین از صمیم قلب دوست دارم
: هادی جونم دیوونتم
: عاشقتم فرنازم ...
: تمام دنیای من در یک کلمه ساده خلاصه شده و ان کلمه چیزی نیست جز یلدا
: سعید دوست دارم
: دلم برات تنگ شده علی ...
: خدایا با تمام وجود دوست دارم خدایا منو از گناهان دور کنو به درجات والای عرفان برسون عاشقتم بنده ی کوچیکت زینب
: چون جز خدا کسی ندارم فقط میگم خدا دوست دارم
: سپیده خیلی دوست دارم وقتی احساس میکنم خیلی ازم دوری دست میذارم رو قلبم و خیلی میبینم نزدیکمی
: امین خیلی خیلی زیاد دوست دارم
: کی میدونه یه مدته قلبم جای صدای اصلیش هی داره میگه سحر سحر سحر سحر.... یه جا شنیدم عاشق که بشی همه وجودت اونو صدا میزنه هیسسس فکنم عاشق شدم.دوست دارم سحر
: فرزاد جونم ،تموم زندگیم هستی....خیلی دوستت دارم...خیلی...به خدا....
: عشقم،دنیام،زندگیم،فرزادم....دوستت دارم بیشتر از تمام دنیا.بیشتر از اونی که فکرشو بکنی...تمام دنیامی...
: هادی جان به اندازه اندازه های بزرگ دوستت دارم
: محسنم دوستت دارم كاش ميشد زودتر به من ميرسيدي نه الان كه مال كس ديگه اي
: عاشقم ارمین....همین...گناه که نیس. اگه هست بگین
: ميثم نميدونم چقدر دوسم داري ولي اونقدر دوست دارم كه كلمه دوست دارم براي گفتن كمه حاضرم تا تهه دنيا با سختي ومشكلات باهات باشم به يه جايي برسيم با همديگه خوشبخت ترين باشيم مطمئنم من تحمل همه چي رو دارم.دوست دارم
: کسی که هرگز فراموشت نمیکنه مریمم
: همه ی دنیا!......اهای همه ی دنیا.....می خوام یه چیزی رو بهتون بگم..........اهای همهی دنیا......می خوام داد بزنم.....من عاشق همسرم مرتضی هستم.........عاشق
: خدایااااااااااااااااااااااکمکم کن.
: مهلا جان اگربرای دنیا یکی هستی<برای یکی ی دنیای..........................
: رامینم دوست دارم بیشتر از خودم کمتر از خدا.....
: ارمین عزیزم ، اینو بدون که هر جا باشی منم کنارتم ، کنار قلب مهربونت می مونم تا هر زمانی که تو بخوای
: داداشی خیلی دوست دارم خیلی گلی داداش افشارم میدونی که دوست دارم دیگه نه؟
