گل سرخ
دیدی ای غمگین تر از من بعد از آن دیر آشنایی
آمدی خواندی برایم قصه ی تلخ جدایی
مانده ام سر در گریبان بی تو در شبهای غمگین
بی تو باشد همدم من یاد پیمانهای دیرین
آن گل سرخی که دادی در سکوت خانه پژمرد
آتش عشق و محبت در خزان سینه افسرد
کنون نشسته در نگاهم تصویر پر غرور چشمت
یک دم نمیرود از یادم چشمههای پر نور چشمت
شاعر: ایرج جنتی عطایی






