مریم حیدرزاده

مریم حیدرزاده متولد ۲۹ آبان ۱۳۵۶ شاعر و ترانه‌سرای ایرانی است. خانم حیدرزاده که بینایی خود را بر اثر چند عمل جراحی در کودکی از دست داده، در اواخر دههٔ ۷۰ با نوشتن شعرهایی به سبک محاوره‌ای و با به‌کارگیری کلمات ساده و روان شهرت یافت. بسیاری از خوانندگان داخل و خارج ایران از ترانه‌های او در آهنگ‌هایشان استفاده‌کرده‌اند. [صفحه در ویکی پدیا]

ترانه ی اردیبهشت

زیبا تو که با مژت یه دنیا رو مات می کنی
یه دنیا رو قربونی چشمک چشمات می کنی
تو که اگه کسی نخواد با تو مث آینه باشه
با داغی لحن نگات اون و مجازات می کنی

مشاهده ادامه مطلب

ماجرای دو تا گل سرخ

گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش
دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش

خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود
جای یارش چقدر تو این غریبی خالی بود

مشاهده ادامه مطلب

با همه میبینمت با همه کس

نمیتونم بشنومت از این و اون 
ببینم عکستو تو آلبوم عکس دیگرون
نمی تونم ببینم با همه مهربونیتو 
با منی که عمریه دیوونتم نامهربون

مشاهده ادامه مطلب

مزاحم همیشگی

یه بار بذار حرف بزنم دیگه نه حرف سفره
نه حرف تیر تو قلب یه دیوونه ی در به دره
نه صحبت پرسیدن لحظه و روز و حالته
نه قصه ی عاشقیه نه پاسخ سوالته

مشاهده ادامه مطلب

حالا که من تنها شدم قدر چشاتو میدونم

غرور نذاشت بهت بگم قد خدا دوست دارم
حالا نشستم یه گوشه دارم ستاره میشمارم

تنهایی عین یه تبر شکسته برگ و ریشه مو
سوزونده آفت غرور از حالا تا همیشه مو

مشاهده ادامه مطلب

وقتی از تو دل بریدم

وقتی از تو دل بریدم .. جز خودت چیزی ندیدم
پی هر کسی که رفتم .. آخرش به تو رسیدم

حالا که رفتم و گشتم .. میبینم تکی تو دنیا
نمیشه تو رو عوض کرد .. حتی با شبای رویا

مشاهده ادامه مطلب

شعر یعنی

شعــر یعنــی بــا افــق یک دل شدن
یــا لبـــاسی از شقـــایق دوختـن
شعــر یعنــی بــا وجـــود خستـــگی
بــر ســر پـــروانــه دل ســوختــن

مشاهده ادامه مطلب

فاصله

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست 
بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست 

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن
گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

مشاهده ادامه مطلب