یک عاشقانۀ آرام

مگذار كه عشق، به عادت دوست داشتن تبديل شود!
مگذار كه حتی آب دادن گل‌های باغچه، به عادت آب دادن گل‌های باغچه بدل شود!
عشق، عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن ديگری نيست، پيوسته نو كردن خواستنی‌ست كه خود پيوسته، خواهان نو شدن است و دگرگون شدن.
تازگی، ذات عشق است و طراوت، بافت عشق.

چگونه می‌شود تازگی و طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق بماند؟
عشق، تن به فراموشی نمی‌سپارد، مگر يك بار برای هميشه.
جام بلور، تنها يك بار می‌شكند.
می‌توان شكسته‌اش را، تكه‌هايش را، نگه داشت.
اما شكسته‌های جام ،آن تكه‌های تيز برنده، ديگر جام نيست.
احتياط بايد كرد.
همه چيز كهنه می‌شود و اگر كمی كوتاهی كنيم، عشق نيز.
بهانه‌ها، جای حس عاشقانه را خوب می‌گيرند..

انتشار یافته توسط نعیمه در سه شنبه ۸ شهریور ۱۳۹۰ با موضوع حرف های بی بهانه
کلیدواژه‌ها:

دیدگاه شما